नेतृत्वमा स्वःअनुगमन र मूल्याङ्कनको खाँचो

नेपाल प्राकृतिक स्रोत साधन सम्पन्न देश हो । यहाँ विश्वको सर्वोच्च चुचुरो, मनमोहक तथा रमणीय अनेकौँ हिमशृङ्खला, पहाड, पर्वत, हरियाली वनजङ्गल, मूल्यवान जडीबुटी, फाँटहरू अनि त्यसमा रस भर्ने नीला नदीनाला, झरना, खोला खोल्सा, ताल तलैया छन् । यो देश तराईको समथर भूभागदेखि आठ हजार मिटरभन्दा अग्ला हिमाली शीतल छहारीमा फैलिएको छ । जाति, धर्म, भाषा, संस्कृति, भेषभूषा, रीतिरिवाज, रहनसहनले सम्पन्न देश भएकाले पर्यटकहरूका लागि विश्वको एउटा महत्त्वपूर्ण गन्तव्य पनि हो । बुद्ध भगवानको जन्मस्थल, राजा जनकको राज्य, पशुपतिनाथ, मुक्तिनाथ तथा बराहक्षेत्रको देश, सीता र भृकुटी जस्ता विदुषीहरू जन्माएको देश हो । प्राचीन कला, संस्कृति, देवल, चैत्य, मन्दिर, गुम्बा, आदिले देश भरिभराउ छ । भौगोलिक विविधताले प्रदान गरेको कृषि उत्पादनमा तुलनात्मक लाभका अनेकौँ अवसरले भरिएको देश हो । अत्यन्त मिहिनेती, लगनशील एवं तीक्ष्ण बुद्धिका नागरिकहरू पनि यस देशमा छन् । यी प्राकृतिक एवं मानव स्रोत साधनको उचित एवं एकीकृत व्यवस्थापन तथा प्रवद्र्धन गर्न सके देशमा अवसरै अवसरले सम्पन्न देश हुनेथियो ।

विडम्बना ! हाम्रा संस्कार र संस्कृतिले उब्जाएका समस्याका कारण विगतका अनेकौँ तरिकाबाट ब्रह्मलुट मच्चाउने प्रवृत्तिका मानिस बढ्दै गएका छन् । मानिसका विचार, संस्कार, संस्कृतिले त्यसैको पक्ष पोषण गरेका छन् । कतिपय विधान, ऐन नियम, निर्देशिका तथा कार्यविधिका प्रबन्धमा समसामयिक परिवर्तन नगरेसम्म यो चरम व्यक्तिवादी बेथितिलाई सही बाटोमा ल्याउन सक्ने सम्भावना छैन । किनभने नयाँ बनाइदै गरेका विधान, ऐन नियम, निर्देशिका तथा कार्यविधिहरू पनि घुमाई फिराई विगत र वर्तमानलाई नै निरन्तरता दिने गरी बनाइँदै आएका छन् । यसलाई सुधार गर्न निम्न उपाय अपनाउनु जरुरी छ ।

Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *